Het einde was voor iedereen het zelfde!

Na een Razzia volgde altijd weer het onvermijdelijke transport.
Overal hielden de Marechaussee en SSers een oogje in het zeil.

Voor jong en oud was het einde altijd hetzelfde. Er was geen ontkomen aan. De deportatie naar het Oosten moesten doorgaan. Elke goederenwagen was voorzien van een klein tonnetje om dienst te doen als WC. Zonder afzondering natuurlijk want die was er niet. Ook waren er geen bedden beschikbaar om op uit te rusten, zelfs geen stro op de vloer om op te slapen gedurende de twee tot drie dagen durende reis, afhankelijk van de bestemming, Auschwitz of Sobibor. Zelfs vee zou een betere verzorging ontvangen. De ter dood veroordeelden kregen onderweg geen voedsel noch water om de dorst gedurende de afmattende reis te lessen. Alleen wat de slachtoffers zelf mee konden nemen was geoorloofd. Maar hoe kon men inschatten hoeveel proviand meegenomen moest worden, daar tijdsduur nog bestemming bekend werden gemaakt? Bovendien, zoveel kregen de mensen nu ook weer niet te eten.        Als bij het instappen geaarzeld werd of men had moeite om aan boord te klimmen, geen nood. De OD en SSers waren meer dan gewillig om een handje of voetje te helpen. Er werd soms geduwd en getrapt. Dit alles om van een snel aan boord klimmen verzekerd te zijn. De trein moest tenslotte op tijd vertrekken om het vereiste schema aan te houden. Elke dinsdagmorgen rond 11 uur werd het vertrek signaal gegeven, of het nu regende of de zon scheen, of het winter was of zomer, de crematoria wachtten op de volgende lading. In afwachting van het volgende transport. Graag via email de Site vermelden waarover u een vraag, opmerking, verbetering of een eventuele bijdrage wilt plaatsen. U kunt zich richten tot zowel de schrijver Hans Vanderwerff als de Webmaster Sion Soeters Verantwoording: Nederlandse vertaling bewerkt door: Gerrit de Jong Het laatst gewijzigd op 13 december 2007 Van de volgende Bronnen werd gebruik gemaakt