Netjes aangeklede Nederlandse Joden melden zich aan voor werk terwijl ze zich nog in Amsterdam bevinden. Dit vond plaats vlak voor hun deportatie naar Westerbork. De nazi's vonden het belangrijk om de niets vermoedende slachtoffers zo lang mogelijk in de waan te laten dat de toekomst zo slecht nog niet was. Een baan veroveren betekende immers dat deportatie naar het Oosten niet in het vooruitzicht zat! De waarheid lag echter heel anders. Het maakte niets uit voor welk voor werk men geschikt was. In de meeste gevallen vond deportatie binnen twee weken na aankomst in Westerbork plaats, maar dat werd hun niet verteld. Wanneer de wekelijkse deportatielijst voor Auschwitz of Sobibor werd opgemaakt, moest het vereiste wekelijkse quotum gehaald worden, hoe dan ook! Daar zorgden de voornaamste Dienstleiter - hoofden van dienst wel voor. Dit waren Kurt Schlesinger, dr. H. Ottenstein and dr. Fritz Spanier. Of men een baan bemachtigd had of niet, of men gezond was of ziek, jong of oud, werk of geen werk, kind of volwassene, man of vrouw, belangrijk of niet belangrijk, religieus of niet religieus, het maakte allemaal niets uit. Behalve wanneer je tot de prominenten behoorde, of vervulde een functie die door de kampleiders als essentieel beschouwd werd. De nazi's hadden maar één doel in de zin, namelijk het kampleven voor het oog zo 'normaal' mogelijk te laten verlopen.