Kristalnacht, het begin van het einde voor de Duitse joden. Kristalnacht was een nacht waarin met geweld een pogrom tegen de Duitse Joden en hun bezittingen werd georganiseerd. De aanleiding hiervoor was de moord op de Duitse diplomaat Ernst vom Rath door een jonge Joodse student afkomstig uit Polen, Herschel Grynszpan. Deze pogrom duurde twee dagen en een volle nacht. Het nieuws van de dood van vom Rath bereikte Adolf Hitler terwijl hij de verjaardag herdacht van de mislukte 1923 Bier Hall Putsch - kroeg relletjes. Zijn minister van Propaganda, Joseph Göbbels sprak met Hitler en stelde voor dat deze gelegenheid niet ongestraft voorbij mocht gaan. Met Hitler's goedvinden sprak hij de bijeenkomst van de Storm Troepen toe en drong aan op gewelddadige vergelding. Wat de Joden betrof, deze vergeldingsmaatregelen moesten het voorkomen hebben van spontane demonstraties. Instructies per telefoon werden snel vanuit München door geheel Duitsland en Oostenrijk verzonden met als gevolg dat pogroms 'spontaan' uitbraken.

       Het gevolg was dat in die eene nacht van 8 op 9 november barbaars geweld resulteerde in de dood van 91 Joden, terwijl honderden zwaar verwond geraakten. Duizenden werden vernederd, verschrikt en zelfs gevangen gezet in concentratiekampen die speciaal voor die doel waren gebouwd. In deze kampen werden ze blootgesteld aan de meest barbaarse behandelingen. Meer dan 7,000 Joodse zaken werden vernield of in de brand gestoken terwijl in het gehele land meer dan 175 synagogen ook door brand verwoest werden, of op andere manier werden vernield. Het werd de brandweer verboden om deze branden te blussen. Wel moesten ze er op toezien dat omliggende niet-Joodse zaken en huizen gespaard zouden blijven.

       Bovendien, Reinhard Heydrich, Hoofd van de Geheime Staatspolizei - Gestapo, arresteerde 30,000 rijke Joden die alleen hun vrijheid terug konden kopen als ze al hun bezittingen en geld aan het Rijk over maakten en het land verlaten. Een geforceerde emigratie, zeg maar. Alhoewel een emigratie, zoals later zou blijken, dat hun het leven zou sparen. Binnen een week, ook Hermann Göring, Minister van Binnenlandse Zaken, voegde daar zijn eigen onderdrukkende maatregels aan toe die het leven van de Duitse Jood nog zwaarder maakten. Voor de schade door de nazi's zelf gesticht en aangebracht, werden de Joden belast met de schadevergoeding van maar liefst een miljard Duitse Mark. Deze schadevergoeding moest aan het nazi regiem betaald worden. Ook mochten Joden geen gebruik meer maken van openbare parken. Om de zaak te verergeren, verzekeringen werd opgedragen geen uitbetaling te maken voor huizen en zaken die in de pogrom vernield waren. Dus leden de Joden dubbel verlies.

       Kristalnacht, en wat daarna volgde, drukte een belangrijke stempel op wat verder zou gebeuren met het nazi programma betreffende de vervolging van de Joden. Uiteindelijk zou het leiden tot de rampspoedige Wannsee conferentie waar de toekomst van de Europese Joden beslist werd met het ondertekenen van de formule voor het uiteindelijk oplossen van het z.g.n Joden Vraagstuk.