Een Vernichtungslager - Vernietigingskamp bestond uit een groep barakken, vergassinghallen, crematoria en werk centra specifiek ontworpen voor het massaal uitroeien van ongewenste personen in nazi Duitsland. En in de landen in Europa door de nazi's veroverd. Zij werden beschouwd als een dreiging voor het Derde Rijk. De meerderheid van deze slachtoffers vormden de Joden. Vergeet echter niet de Roma and Sinti, ook wel zigeuners genoemd, de zogenaamd geestelijk en lichamelijk gehandicapten, Slaven en verscheidene andere ongewenste minderheden. De voornaamste vernietigingskampen, allen bevonden ze zich op Pools grondgebied, waren Auschwitz II - beter bekend onder de nazi's als Birkenau, Belzec, Chelmno, Majdanek, Sobibor, and Treblinka. Birkenau, het meest beruchte van de vernietigingskampen gaf onderdak aan meer dan 100.000 mensen. Er waren 5 gaskamers en crematoria in Birkenau, elk geschikt om per dag iets meer dan 2.000 slachtoffers te verwerken. Elke dag konden rond 12.000 mensen vergast en gecremeerd worden. Wanneer een transport aankwam vond eerst een selectie plaats. Gezonde of bekwaam genoeg geachte personen onder de nieuw aangekomen gevangenen werden er uitgehaald om werk te verrichten in het vernietigingscentrum zelf. Of ze werden te werk gesteld als slavenarbeider in de nazi oorlogsindustrie totdat zij uiteindelijk stierven van uitputting door het zware werk gecombineerd met slecht en onvoldoende voedsel. Van weinig slachtoffers is bekend dat ze aan deze mensonterende omstandigheden wisten te ontkomen of dat ze de verschrikking van deze plaatsen van wanhoop wisten te overleven.

       Naast het gebruik van de zes vernietigingskampen waar het merendeel van de Europese Joden omgebracht werd maakten de nazi's in Oost Europa ook gebruik van Einsatzgruppen - moord eskaders. Volgens de historicus Raul Hilberg waren deze SS eenheden tussen 1941 en het eind van de oorlog verantwoordelijk voor de moord op 1.4 miljoen Oost Europese Joden.