Het verschil tussen een vernietigingskamp en een concentratiekamp was dat een concentratiekamp tot doel had om politieke gevangenen en leden van 'ongewenste' minderheidsgroepen op te sluiten. Over het algemeen was de reden voor het in hechtenis nemen uitbuiting, zogenaamd uit veiligheidsoverweging of als strafmaatregel. Deze gefabriceerde beschuldigingen werden vaak toegepast als gevolg van een overheids besluit of militair besluit. Mensen werden meestal opgesloten omdat ze tot een bepaalde etnische of politieke groepering behoorden. Er waren echter ook vrijheidsvechters onder hen, mensen die tot knokploegen behoorden. Omstandigheden in deze kampen waren over het algemeen bar slecht. Ontoereikend voedsel en brute behandelingen waren de norm. Mensen werden opgesloten zonder aanklacht en vaak zonder een eerlijke openbare berechting. Men mag een concentratiekamp niet vergelijken met een gevangenis. In een gevangenis zaten mensen die, doorgaands, volgens het recht veroordeeld waren omdat zij een misdaad bedreven hadden. In vergelijking met vluchtelingenkampen, tuchtscholen, halfwegcentra en krijgsgevangenkampen werden concentratiekampen het meest gevreesd vanwege het gebrek aan humanitaire regels.

       Alle nazi concentratiekampen vielen onder de administratie van de SS. In Nederland was het kamp Herzogenbusch, beter bekend als kamp Vught, dat hiervoor kwalificeerde. De andere concentratiekampen in Nederland waren het Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort, het strafkamp Ommen, het interneringskamp Schoorl en het transitokamp Westerbork. De vier laatst genoemde kampen vielen niet onder de administratie van de SS. Niettemin waren ook dit plaatsen van wanhoop en ellende. Als men veroordeeld werd, naar een van deze kampen gebracht en de poort binnenliep, of liever gezegd naar binnen geslagen werd dikwijls met behulp van gummiknuppel en de leren laars, was dat voldoende om angst aan te jagen. Voor een verdere beschrijving van de kampen die in gebruik waren in Nederland ga naar de links hier beneden aangegeven.